Maandag 30 juli: De laatste werkdag en dan terug naar NL

Maandag 30 juli: De laatste werkdag

Hallo beste bloglezers,

Maandag 30 juli hebben we onze laatste 2 projecten afgerond. Bij Let Us Grow hebben we het laatste huis afgewerkt, de quote op de muur bij gewerkt en het gebouw van Let Us Grow zelf van de buitenkant geverfd. Voordat we gingen lunchen hebben de medewerkers van Let Us Grow gebeden, dat was fascinerend om te zien. Mama Rose had ons bedankt en een lunch voor ons gemaakt.  Na de lunch vertrokken we naar Dipalesa. Hier had de andere helft van de groep de twee klaslokalen afgemaakt, het keukengebouwtje opgebouwd, leidingen gegraven voor de wc’s en een speelhutje voor de kinderen in elkaar getimmerd. Toen we hier aankwamen waren veel kinderen aanwezig en waren ze heel blij met de klaslokalen. Ook hadden we nog gebreide teddyberen uitgedeeld. We werden door de kinderen bedankt door middel van liedjes. We hebben ze nog even kunnen bezighouden  en toen moesten we afscheid nemen van de Bosasa-jongens, die ook weer waren komen helpen.  Helaas hadden we ook afscheid moeten nemen van Katherine,  die ons vandaag niet zou kunnen komen uitzwaaien.

Tessa & Nicky

Na het avondeten zouden we de afscheidsceremonie hebben, dat klonk spannend. We hadden ieder de opdracht gekregen om de 3 positiefste en negatiefste ervaringen op te schrijven. Dat was nog een behoorlijke klus, zo’n beetje alles is positief! Bij aankomst in het Auditorium had Anneliese het briljante idee om ons negatief briefje symbolisch te verbranden. Uiteindelijk bleek het verbranden letterlijk én figuurlijk bedoeld te zijn. We gingen buiten in een kring om een ton staan en staken een voor een ons briefje in brand. Dit voelde letterlijk alsof we de negatieve dingen achter ons lieten.
Eenmaal weer binnen moest iedereen zijn positieve punten voordragen aan de groep. Iedereen kreeg een smiley-sticker op z’n vinger en  degene die jijzelf het meest inspirerend vond, kreeg jouw sticker op zijn/haar gezicht geplakt. Het viel op dat bijna iedereen van de groep als positief punt de hechte band tussen ons allemaal had opgeschreven. Naar Wietse z’n woorden: “I liked everything, but I really LOVED the group!” Thomas en de leider van de Kenianen kregen uiteindelijk de meeste stickers en daarvoor kregen zij een minitrofee. 

Het positieve briefje nemen we uiteraard mee naar huis, zodat we die punten in ieder geval nooit meer vergeten.

Hierna was het tijd voor de speeches en bedankwoordjes. Wij wisselden al stiekem zielige blikken met elkaar uit, nu was het toch echt bijna afgelopen.

Feest met de Kenianen

Tijdens de gevoelige speeches van Palesa en Janine konden wij het natuurlijk weer niet droog houden. Katherine, Palesa en Janine zijn drie geweldige, inspirerende vrouwen waar wij heel veel van hebben geleerd en we zullen ze zeker missen.

En toen… PARTY-TIME!! De boxjes werden gehaald, koeksuster en melktaart werd gegeten (nog voor Welmoeds verjaardag) en ballonnen werden opgeblazen. Helaas waren de boxjes niet luid genoeg, dus besloten Nina en Thomas om hier een oplossing voor te zoeken. Toen Simone even op de slaapkamer was hoorde ze opeens keiharde muziek: Thomas en Nina hadden de versterker gevonden!
In het auditorium ging het licht uit en begon iedereen te dansen. Tussendoor checkten we ons nog snel in voor het vliegtuig, waardoor iedereen nu voorzien is van een fijne plaats. Helaas konden we niet meer met z’n allen bij elkaar zitten L Om 12 uur werd het laatste nummer gedraaid en gingen we voldaan naar bed toe.

Casper heeft een dubbelbed

Deze reis was voor ons, op dit moment, de ervaring van ons leven. Zoals Janine vaker gezegd heeft, zullen we thuis komen als een ander persoon. We hebben veel geleerd: van nieuwe spelletjes tot echte levenslessen. We zullen vanaf nu een stuk minder zeuren, want wat we nu meer dan ooit beseffen: we hebben alles wat ons hartje begeert. We zijn ontzettend bevoorrecht dat we in ons koude kikkerlandje geboren zijn.

We vragen ons af hoe wij, liefhebbers van dans, muziek en zang, ooit nog tevreden kunnen zijn met ‘stijve-hark-Nederland’. Zuid-Afrika is een bijzonder land, met een hele speciale cultuur en veel mooie mensen met een goed hart.

Spijt van deze reis heeft niemand van ons. De tranen in de ogen van de mensen die we geholpen hebben, waren iedere inspanning meer dan waard. Het ontdekken van een nieuwe cultuur en de interactie met Zuid-Afrikanen en Kenianen heeft ons laten inzien dat waar je ook vandaan komt, iedereen eigenlijk hetzelfde is. Zo ook de jongens uit Barberton, waar we allemaal met een fijn gevoel aan terug denken.

Een aantal mensen zijn blij als ze weer in hun eigen bedje liggen, maar wat ons betreft zou deze reis nog wel een maandje of twee mogen duren!

Tot heel héél snel!
Liefs, Nina en Simone