Expeditie Drakensbergen (26 tot 29 juli, Wietse, Menno,
Welmoed, Bob, Thomas en Beau)
Bepakt en bezakt verlaten de vijf Gouden Awardgangers
plus Thomas, een groep Kenianen en zes Zuid-Afrikanen op 26 juli het John Bosco
Centre. Enigszins gespannen, maar tegelijkertijd hebben we er zin in. We zien
er tegenop, want erg getraind zijn we niet. In tegenstelling tot de Kenianen
die de Kilimanjaro al beklommen hebben. En dan moeten we nu hetzelfde gaan doen
als die goed getrainde hikers? Geen probleem. Bij Outward Bound, de organisatie
die onze expeditie heeft geregeld, is alles te overzien. Kaart lezen? Koken?
Tenten opzetten? De vrieskou? Dat is toch niet zo erg? Daar dachten we de
eerste avond al anders over. Het was een enerverende tocht.
Bob en Welmoed
Een wandeling die
niet zo lang was, maar doordat we onze intuïtie niet volgden, maar het pad
bleven volgen, kwamen we in het donker aan. Hoe vind je in het donker een
camping, die iets minder camping is dan wij gewend zijn? Dus een veldje met in
dit geval een longdrop ofwel een tinnen hutje met daarin een wc-bril en een gat
in de grond. Dat is een grotere klus dan je van te voren zou denken. Dus toen
wij om negen uur aankwamen op het kamp(vanaf zes uur is het hier donker),
realiseerde ik me dat we de prachtige zonsondergangen hadden gezien, de schone
natuur konden bewonderen en zelfs een paar loslopende wilde zebra’s hebben gespot.
Een gier hield ons in degaten
Ondertussen werden de tenten in no time opgezet en een drie-sterrenmenu op de meest handige campingspiritusbrandertjes
werd bereid. Niet lang daarna lagen we allemaal lekker te ronken op onze twee
centimeter dikke rubberen matjes. Helaas duurde dit niet al te lang. De kou
werd Welmoed en mij teveel. Ook al was het tentje eigenlijk te klein voor twee
personen, toch bleven we het koud hebben. Een kleine situatieschets van deze
nacht:
Welmoed: ‘Slaap je al?’
Beau: ‘Nee, heb jij het ook zo koud?’
Welmoed: ‘Ja. Hoe laat is het?’
Beau: ‘Ik zou het niet weten, ik hoop dat het snel weer
morgen is…’
De volgende ochtend bleek dan ook dat de temperatuur rond
de min acht graden Celsius lag. De spieren werden weer opgewarmd en om half
tien zetten we onze tocht voort. Vol goede moed besluiten we om vandaag toch
wel in het licht aan te komen. We volgen nu wel onze intuïtie en beklimmen de
hoogste top in dit gebied: Baba Peek. Wietse en Menno arriveerden als eerste en
toen kwamen er een paar kleine schattige hondjes naar boven. Ze dachten alleen
dat het hyena’s of wolven waren. Ze gooien hun backpacks op de grond en Wietse
zoekt naar vluchtroutes, die er niet zijn. Zodra ook ik boven ben, kan ik de
jongens gerust stellen dat het maar een paar zwerfhonden zijn.
In dit dal was het basiskamp
De lunch met
panorama-uitzicht smaakt ons goed, want de pindakaas wordt rijkelijk op de iets
minder lekkere broodjes gesmeerd. We zijn iedere keer weer verbaasd als we zien
wat voor een afstand we hebben afgelegd. Een klein gevoel van trots komt in me
op, zeker als we aankomen op onze nieuwe camping(zonder longdrop). Ook de
tweede dag is gehaald.
De derde dag is onze laatste echte dag. We sjokken weer
voort op een laagje oakmeal en een kopje koffie. Gelukkig heb ik nog een paar
verschrikkelijk ongezonde mueslirepen bij me en duw deze naar binnen.
We
blijven genieten van het uitzicht en we verdrijven het gevoel van knappende
blaren. We naderen het einde, want we zien het basiskamp al verschijnen. Niet
ver van het basiskamp ligt onze camping. Ja! Daar! We zien een longdrop
verschijnen. Er komt weer een nieuwe lading energie en we rennen(voor zover
mogelijk) de berg op en af naar het kamp. Een lekkere pasta brengt ons de
gedachte dat de hike er alweer opzit.
Op onze laatste dag lopen we terug naar het basiskamp,
waar we voor het laatst een berg opklimmen, we gaan van een rotsblok abseilen.
Wietse in zijn element
Sommige vinden het eng, anderen hebben er heel veel zin in. Dus zitten we daar
lekker in het zonnetje te wachten op onze beurt. Eenmaal op de top van de berg,
lijkt het allemaal iets hoger en draait mijn maag een keer om. Zodra je over de
hoek van de rots bent geklommen, valt het reuze mee en is het zo weer voorbij.
Een geweldige afsluiter, van vier inspannende en heftige dagen.
Beau
Geen opmerkingen:
Een reactie posten