Maandag 30 juli: De laatste werkdag en dan terug naar NL

Maandag 30 juli: De laatste werkdag

Hallo beste bloglezers,

Maandag 30 juli hebben we onze laatste 2 projecten afgerond. Bij Let Us Grow hebben we het laatste huis afgewerkt, de quote op de muur bij gewerkt en het gebouw van Let Us Grow zelf van de buitenkant geverfd. Voordat we gingen lunchen hebben de medewerkers van Let Us Grow gebeden, dat was fascinerend om te zien. Mama Rose had ons bedankt en een lunch voor ons gemaakt.  Na de lunch vertrokken we naar Dipalesa. Hier had de andere helft van de groep de twee klaslokalen afgemaakt, het keukengebouwtje opgebouwd, leidingen gegraven voor de wc’s en een speelhutje voor de kinderen in elkaar getimmerd. Toen we hier aankwamen waren veel kinderen aanwezig en waren ze heel blij met de klaslokalen. Ook hadden we nog gebreide teddyberen uitgedeeld. We werden door de kinderen bedankt door middel van liedjes. We hebben ze nog even kunnen bezighouden  en toen moesten we afscheid nemen van de Bosasa-jongens, die ook weer waren komen helpen.  Helaas hadden we ook afscheid moeten nemen van Katherine,  die ons vandaag niet zou kunnen komen uitzwaaien.

Tessa & Nicky

Na het avondeten zouden we de afscheidsceremonie hebben, dat klonk spannend. We hadden ieder de opdracht gekregen om de 3 positiefste en negatiefste ervaringen op te schrijven. Dat was nog een behoorlijke klus, zo’n beetje alles is positief! Bij aankomst in het Auditorium had Anneliese het briljante idee om ons negatief briefje symbolisch te verbranden. Uiteindelijk bleek het verbranden letterlijk én figuurlijk bedoeld te zijn. We gingen buiten in een kring om een ton staan en staken een voor een ons briefje in brand. Dit voelde letterlijk alsof we de negatieve dingen achter ons lieten.
Eenmaal weer binnen moest iedereen zijn positieve punten voordragen aan de groep. Iedereen kreeg een smiley-sticker op z’n vinger en  degene die jijzelf het meest inspirerend vond, kreeg jouw sticker op zijn/haar gezicht geplakt. Het viel op dat bijna iedereen van de groep als positief punt de hechte band tussen ons allemaal had opgeschreven. Naar Wietse z’n woorden: “I liked everything, but I really LOVED the group!” Thomas en de leider van de Kenianen kregen uiteindelijk de meeste stickers en daarvoor kregen zij een minitrofee. 

Het positieve briefje nemen we uiteraard mee naar huis, zodat we die punten in ieder geval nooit meer vergeten.

Hierna was het tijd voor de speeches en bedankwoordjes. Wij wisselden al stiekem zielige blikken met elkaar uit, nu was het toch echt bijna afgelopen.

Feest met de Kenianen

Tijdens de gevoelige speeches van Palesa en Janine konden wij het natuurlijk weer niet droog houden. Katherine, Palesa en Janine zijn drie geweldige, inspirerende vrouwen waar wij heel veel van hebben geleerd en we zullen ze zeker missen.

En toen… PARTY-TIME!! De boxjes werden gehaald, koeksuster en melktaart werd gegeten (nog voor Welmoeds verjaardag) en ballonnen werden opgeblazen. Helaas waren de boxjes niet luid genoeg, dus besloten Nina en Thomas om hier een oplossing voor te zoeken. Toen Simone even op de slaapkamer was hoorde ze opeens keiharde muziek: Thomas en Nina hadden de versterker gevonden!
In het auditorium ging het licht uit en begon iedereen te dansen. Tussendoor checkten we ons nog snel in voor het vliegtuig, waardoor iedereen nu voorzien is van een fijne plaats. Helaas konden we niet meer met z’n allen bij elkaar zitten L Om 12 uur werd het laatste nummer gedraaid en gingen we voldaan naar bed toe.

Casper heeft een dubbelbed

Deze reis was voor ons, op dit moment, de ervaring van ons leven. Zoals Janine vaker gezegd heeft, zullen we thuis komen als een ander persoon. We hebben veel geleerd: van nieuwe spelletjes tot echte levenslessen. We zullen vanaf nu een stuk minder zeuren, want wat we nu meer dan ooit beseffen: we hebben alles wat ons hartje begeert. We zijn ontzettend bevoorrecht dat we in ons koude kikkerlandje geboren zijn.

We vragen ons af hoe wij, liefhebbers van dans, muziek en zang, ooit nog tevreden kunnen zijn met ‘stijve-hark-Nederland’. Zuid-Afrika is een bijzonder land, met een hele speciale cultuur en veel mooie mensen met een goed hart.

Spijt van deze reis heeft niemand van ons. De tranen in de ogen van de mensen die we geholpen hebben, waren iedere inspanning meer dan waard. Het ontdekken van een nieuwe cultuur en de interactie met Zuid-Afrikanen en Kenianen heeft ons laten inzien dat waar je ook vandaan komt, iedereen eigenlijk hetzelfde is. Zo ook de jongens uit Barberton, waar we allemaal met een fijn gevoel aan terug denken.

Een aantal mensen zijn blij als ze weer in hun eigen bedje liggen, maar wat ons betreft zou deze reis nog wel een maandje of twee mogen duren!

Tot heel héél snel!
Liefs, Nina en Simone

26-29 juli: Op expeditie in de Drakensbergen

Expeditie Drakensbergen (26 tot 29 juli, Wietse, Menno, Welmoed, Bob, Thomas en Beau)

Bepakt en bezakt verlaten de vijf Gouden Awardgangers plus Thomas, een groep Kenianen en zes Zuid-Afrikanen op 26 juli het John Bosco Centre. Enigszins gespannen, maar tegelijkertijd hebben we er zin in. We zien er tegenop, want erg getraind zijn we niet. In tegenstelling tot de Kenianen die de Kilimanjaro al beklommen hebben. En dan moeten we nu hetzelfde gaan doen als die goed getrainde hikers? Geen probleem. Bij Outward Bound, de organisatie die onze expeditie heeft geregeld, is alles te overzien. Kaart lezen? Koken? Tenten opzetten? De vrieskou? Dat is toch niet zo erg? Daar dachten we de eerste avond al anders over. Het was een enerverende tocht. 

Bob en Welmoed

Een wandeling die niet zo lang was, maar doordat we onze intuïtie niet volgden, maar het pad bleven volgen, kwamen we in het donker aan. Hoe vind je in het donker een camping, die iets minder camping is dan wij gewend zijn? Dus een veldje met in dit geval een longdrop ofwel een tinnen hutje met daarin een wc-bril en een gat in de grond. Dat is een grotere klus dan je van te voren zou denken. Dus toen wij om negen uur aankwamen op het kamp(vanaf zes uur is het hier donker), realiseerde ik me dat we de prachtige zonsondergangen hadden gezien, de schone natuur konden bewonderen en zelfs een paar loslopende wilde zebra’s hebben gespot. 

Een gier hield ons in degaten

Ondertussen werden de tenten in no time opgezet en  een drie-sterrenmenu op de meest handige campingspiritusbrandertjes werd bereid. Niet lang daarna lagen we allemaal lekker te ronken op onze twee centimeter dikke rubberen matjes. Helaas duurde dit niet al te lang. De kou werd Welmoed en mij teveel. Ook al was het tentje eigenlijk te klein voor twee personen, toch bleven we het koud hebben. Een kleine situatieschets van deze nacht:

Welmoed: ‘Slaap je al?’

Beau: ‘Nee, heb jij het ook zo koud?’

Welmoed: ‘Ja. Hoe laat is het?’

Beau: ‘Ik zou het niet weten, ik hoop dat het snel weer morgen is…’

De volgende ochtend bleek dan ook dat de temperatuur rond de min acht graden Celsius lag. De spieren werden weer opgewarmd en om half tien zetten we onze tocht voort. Vol goede moed besluiten we om vandaag toch wel in het licht aan te komen. We volgen nu wel onze intuïtie en beklimmen de hoogste top in dit gebied: Baba Peek. Wietse en Menno arriveerden als eerste en toen kwamen er een paar kleine schattige hondjes naar boven. Ze dachten alleen dat het hyena’s of wolven waren. Ze gooien hun backpacks op de grond en Wietse zoekt naar vluchtroutes, die er niet zijn. Zodra ook ik boven ben, kan ik de jongens gerust stellen dat het maar een paar zwerfhonden zijn. 

In dit dal was het basiskamp

De lunch met panorama-uitzicht smaakt ons goed, want de pindakaas wordt rijkelijk op de iets minder lekkere broodjes gesmeerd. We zijn iedere keer weer verbaasd als we zien wat voor een afstand we hebben afgelegd. Een klein gevoel van trots komt in me op, zeker als we aankomen op onze nieuwe camping(zonder longdrop). Ook de tweede dag is gehaald.

De derde dag is onze laatste echte dag. We sjokken weer voort op een laagje oakmeal en een kopje koffie. Gelukkig heb ik nog een paar verschrikkelijk ongezonde mueslirepen bij me en duw deze naar binnen. 

We blijven genieten van het uitzicht en we verdrijven het gevoel van knappende blaren. We naderen het einde, want we zien het basiskamp al verschijnen. Niet ver van het basiskamp ligt onze camping. Ja! Daar! We zien een longdrop verschijnen. Er komt weer een nieuwe lading energie en we rennen(voor zover mogelijk) de berg op en af naar het kamp. Een lekkere pasta brengt ons de gedachte dat de hike er alweer opzit.

Op onze laatste dag lopen we terug naar het basiskamp, waar we voor het laatst een berg opklimmen, we gaan van een rotsblok abseilen. 

Wietse in zijn element

Sommige vinden het eng, anderen hebben er heel veel zin in. Dus zitten we daar lekker in het zonnetje te wachten op onze beurt. Eenmaal op de top van de berg, lijkt het allemaal iets hoger en draait mijn maag een keer om. Zodra je over de hoek van de rots bent geklommen, valt het reuze mee en is het zo weer voorbij. Een geweldige afsluiter, van vier inspannende en heftige dagen.

Beau

Zondag 29 juli: Weer compleet

Zondag 29 juli

Vanochtend zijn we met een klein groepje getuigen geweest van een Gospel-dienst. Zo’n dienst bijwonen stond eigenlijk wel op mijn ‘to-do-lijstje’ van Zuid-Afrika. Ik denk dat de buschauffeur zich stiekem verslapen had na de lange en drukke dag gisteren, want hij kwam een half uur later dan gepland pas aangereden.
Bij aankomst in de geïmproviseerde kerk kwam een warm geluid van zingende mensen ons tegemoet. Yes, dit was wat ik wilde zien. Het was totaal niet ongemakkelijk dat we iets te laat waren. Eigenlijk pasten we ons op deze manier wel goed aan aan de Zuid-Afrikaanse ‘te-laat-kom’ cultuur. Na twee nummers werden we warm welkom geheten door het hele gezelschap. Er werd voor ons geklapt en gejoeld, want we kwamen helemaal uit Nederland om deze dag samen met hun te vieren. Met rode hoofden stonden we op en ontvingen we het applaus.
De dienst was best wel langdradig en we hebben lang geluisterd naar een spreker uit Amerika (via een filmpje). Toch vond ik het erg inspirerend dat deze mensen zo volledig achter hun geloof staan. Ik heb het idee dat ze heel erg veel kracht halen uit hun geloof en dat is natuurlijk super.

Na terugkomst op het Bosco Center troffen we een groep Award-deelnemers uit Zuid-Afrika aan die samen met onze groep een spelletje aan het spelen waren. We hebben de hele dag verder met hun doorgebracht en geluisterd naar een presentatie over de President’s Award. Om 2 uur genoten we van een heerlijke braai (inclusief pap) en hadden we verder de rest van de dag vrij. We hebben gebasketbald, boekjes bijgewerkt en het nog niet zo bruine kleurtje wat bruiner gemaakt.

Om ± 7 uur klonk er een luid applaus, de hikers kwamen de eetzaal binnengelopen. Wat hebben ze het super gedaan!! Welmoed trof haar bed, zover die nog zichtbaar was, volledig gevuld met ballonnen aan. Haar verjaardag moesten we natuurlijk ook nog vieren.

 Voorproefje van de hike foto's uit de Drakensbergen

Morgen de laatste werkdag en dan alweer terug naar het koude koude Nederland. Sommigen hebben er zin in en sommigen totaal niet. Stiekem zou ik hier best nog wel een maandje willen blijven! Wat een geweldige reis was dit.

Liefs, Simone.

Één dagje tourist spelen

Zaterdag 28 juli

Eigenlijk waren we vastberaden om gisteravond te schrijven over de heerlijke dag die we gehad hebben, maar bij thuiskomst konden we onze ogen toch echt niet meer openhouden.

Om 8 uur stapten we het vertrouwde busje in op weg naar Johannesburg/Soweto. Na een lange hobbelige weg stopten we bij de Regina Mundi Church. Onze gids, met een enge tumor aan z’n oor, vertelde ons een beetje de geschiedenis van Soweto. Soweto staat voor South Western Township. De plek waar we ons op dat moment bevonden was precies het midden van Soweto.
In de Regina Mundi Church waren in het jaar 1976 60 jongeren doodgeschoten door de politie. De jongeren vergaderden in deze kerk over hun ontevredenheid over de toenmalige politiek, de verplichte taal Afrikaans en de apartheid. Ze verstopten zich als het ware in de kerk, omdat ze anders opgepakt zouden worden door de politie. De politie ontdekte alsnog hun schuilplek en schoot dus 60 jongeren dood.
Een klein groepje mensen is de kerk binnen geweest en heeft daar daadwerkelijk kogelgaten aangetroffen en heeft een fototentoonstelling mogen bezoeken. Toen ik, Simone, de kerk binnenliep kreeg ik een heel beladen gevoel. Ik had een kleine brok in mijn keel en eigenlijk had ik niet verwacht dat dit me zo zou raken. Een aantal mensen van de groep hebben bij de fototentoonstelling ook nog een kleine tekst op de muur geschreven. Het was erg bijzonder.

Na het bezoek aan de kerk gingen we naar het Afrikaanse Beverly Hills. De Afrikaanse bevolking noemt dit gebied zo door de vele steile heuvels die zich in de wijk bevinden. Van een afstandje konden we het huis zien van de ex-vrouw van Nelson Mandela. Deze vrouw heeft veel betekend voor de Apartheid toen Nelson Mandela in de gevangenis zat. Ons uitzicht werd ook verrijkt door de prachtige Orlando Towers, waar we later ook een bezoek aan hebben gebracht.

Vervolgens stapten we weer in het busje en gingen we op weg naar het Nelson Mandela Huis. Helaas konden we niet naar binnen. We vervolgden onze trip naar de plek waar Hector Pieterson doodgeschoten is. Op 16 juni 1976 gingen de studenten in Soweto de straat op om te demonsteren tegen de apartheid en het gebruik van de Afrikaanse taal als bron van informatie. Deze eerst vredige demonstratie liep volledig uit de hand. Er werd geschoten en veel jongeren kwamen om het leven. Hector Pieterson was de eerste jongen die stierf. Op de plek waar hij stierf staat een gedenksmuur met de tekst “Hector Zolile Pieterson, a thirteen-year old schoolboy, was shot and died at this corner during a clash between the police and students in the uprising against Afrikaans as a medium of instruction.” Hector is bekend geworden door een foto die van hem is genomen toen hij bloedend werd weggedragen door een jongen, met zijn schreeuwende zus naast hem. Deze foto stond de volgende dag in alle kranten.

Logischerwijs gingen we vervolgens naar het Hector Pieterson Museum. Buiten bevond zich het gedenksmonument met de tekst “To honour the youth who gave their lives in the struggle for freedom and democracy. “ Binnen waren veel foto’s en filmpjes te bekijken over Soweto zelf en over hoe het ontstaan is. Wat ons erg raakte waren de quotes van de omstanders. Het was erg bijzonder. Voor ons was het eerst redelijk vaag wat er zich nou precies afgespeeld had gedurende de demonstratie en de dagen /  maanden daarna. Maar dankzij het museum werd het iets duidelijker.
Door de demonstratie van 16 juni 1976 werd er een deur geopend naar een democratisch Zuid-Afrika. Na deze dag volgden vele opstanden, die uiteindelijk geleid hebben tot het huidige Zuid-Afrika. Jongeren hebben gevochten voor hun vrijheid en een eerlijke democratie. Dat is bijzonder! Respect!

En toen was het eindelijk tijd voor souvenirtjes. Een uurtje later waren we allemaal blut, maar hadden we wel schitterende typische Afrikaanse souvenirs. Nadat we weer in het busje zaten en iedereen trots hun souvenirtjes aan elkaar had laten zien, gingen we op weg naar de Orlando Towers. Deze torens zijn het symbool van Soweto. Ze zijn allebei beschilderd en zijn erg toeristisch. Je kan  ook tussen de torens bungeejumpen, wat ik (Evi) heel graag had gedaan. Het gaf echt een kick om mensen van zo’n hoogte af te zien springen. Helaas was het niet mogelijk om te bungeejumpen wegens onze veiligheid.

Na een lange dag in Soweto gingen we voldaan weer terug voor het avondeten. Dit moesten we heel snel achterover slaan, want een half uur later moesten we weer met de bus naar het centrum van Johannesburg voor een Afrikaanse dans/musicalshow. De musical heet Umoja. Hijl zou gaan over de ontwikkeling van de Afrikaanse muziek. Toen we binnenkwamen voelden we ons een beetje ongepast gekleed. We liepen op bergschoenen, teenslippers en droegen slobbertruien. De show was echt super! We hebben 2 uur lang ontzettend genoten van typische Afrikaanse muziek gecombineerd met prachtige dans en zang. De instrumenten (trommels, marimba, saxofoon) werden schitterend bespeeld. De snelheid van het slagwerk was bijna onwerkelijk. We hebben mogen genieten van de heerlijke Afrikaanse cultuur en met een big smile liepen we de zaal uit.
Vol enthousiasme wouden we bij thuiskomst direct het blog gaan bijwerken, want we waren bang dat we anders iets zouden vergeten, maar we waren gewoonweg te moe. Waarschijnlijk zijn we ook iets vergeten, want het waren eigenlijk teveel impressies voor één dag.  

Kortom: deze dag bevestigde wederom dat we echt niet naar huis willen.

Misschien was deze blog een beetje anders dan jullie gewend zijn, maar we vonden het ook belangrijk om met jullie te delen wat we op deze dag geleerd hebben. Ik denk dat we allemaal erg veel interesse hebben gekregen voor de apartheid en de geschiedenis van Zuid-Afrika.
Excuses voor de lengte (al maken we het nu alleen maar langer…)

Liefs en tot snel,

Evi en Simone

Vrijdag 27 juli: Al lachend aan het werk!

Hallo bloglezers,

Na een lekker ontbijtje zijn we met de groep overgebleven Nederlanders en drie afrikanen terug gegaan naar Let us Grow, hier zijn we verder gegaan met het schilderen van de huizen. Dit was nog best een moeilijk karweitje aangezien de huizen vanbinnen ook van baksteen waren en er dus meerdere lagen verf overheen moesten.

Toen we in de slaapkamer van een familie aan het schilderen waren leek het ons handig om hun bed even weg te slepen, dit was eigenlijk gewoon een matras maar wel loodzwaar. Toen we dit omhoog hadden gekregen zagen we pas hoe slecht het matras er aan toe was, er viel super veel  stof uit en het matras kon je eigenlijk geen matras meer noemen. Dit vonden wij best wel een confronterend moment, een heel gezin moet op dat matras slapen en heeft geen keus voor een andere slaapplaats en wij kunnen zeuren om een te hard matras.

Helaas hebben we niet alles af kunnen maken omdat de verf op was.

’s Middags zijn we gaan lunchen bij de daycare DiPalisa en konden we hier weer verder werken aan een hut voor de kinderen, leidingen leggen en er werd een klaslokaal gebouwd. Danique, Tessa, Nicky, Emma en Janine zijn terug gegaan naar Let us Grow om het dak te schilderen.

Aan het eind van de middag zijn we nog naar het project “love life” geweest. Dit is een centrum dat door middel van projecten HIV en Aids probeert te voorkomen.  Hier hebben we met een groep jongeren spelletjes gespeeld, we hebben een wedstrijd frisbeeën, volleybal en een typisch Afrikaans spel met blikjes. Dit was super leuk om te doen.

Ook was vandaag Welmoed jarig, helaas is zij op expeditie dus konden we niet haar verjaardag vieren maar die heeft ze natuurlijk nog tegoed. J

Groetjes,

Chris en Tessa 

26 juli - En we gaan weer aan het werk!

Beste blog lezers,

Vandaag begon de dag met het uitzwaaien van onze dappere Meppelaren: Welmoed, Beau, Bob, Menno, Wietse en natuurlijk de heldhaftige leider Thomas . Gebukt onder de zware backpacks  stapte zij vandaag op de bus richting het expeditie gebied voor hun vierdaagse hike, dit allemaal ter afronding voor hun golden award (we wensen ze nogmaals nog veel geluk!!).
Na alle knuffels, zoenen en tranen moest de rest van de groep toch wel weer echt aan het werk en dat begon bij Let us grow, waar nog een tweetal huizen geschilderd moesten worden. Nadat de verf helaas opraakte zijn we wel aan een lieftallig moestuintje begonnen waar we wat worteltjes,uitjes en bloemkool hebben geplant. De zilver award deelnemers zijn in deze tijd naar een islamitische school geweest waar ze een rondleiding kregen en met de medescholieren konden praten over de award en stiekem natuurlijk ook een beetje over  henzelf. Daarna hebben ze nog een moskee bezocht en zijn ze terug gekeerd naar de rest van onze groep. 

Vervolgens reden we door naar Daycare Dipalesa waar nog een aantal gaten gegraven en gehakt konden worden voor de toekomstige leidingen van de keuken en de wc’s. Een paar dappere helden bleven achter om deze taak af te ronden, en de rest ging door naar de volgende bestemming: SOS kinderdorp. We kregen een mooie rondleiding waarbij we ook in een van de huizen een kijkje hebben genomen. Het voelde echt als een familiehuis, dit was dan ook de bedoeling. Na dit bezocht te hebben, hebben we nog veel kindjes kunnen knuffelen en zijn de haren mooi gevlochten, ook kregen we nog een zeer lekkere lunch vol met versnaperingen. Kortom; een goede productieve dag!

Veel liefs,

Anne-Marie en Frederique 

Woensdag 25 juli: Even in Nederland en shoppen

25 July 2012

Na een heerlijk ontbijtje met cornflakes en verse broodjes ei begonnen we de lange tocht naar de Nederlandse ambassade in Pretoria. Eindelijk stonden we weer even op Nederlands grondgebied met een groep Keniaanse vrienden. We hadden het voorrecht om de ambassadeur Zijne Excellentie André Haspels te ontmoeten. We werden ontvangen met een kopje thee of koffie.
Na de thee en koffie was het tijd voor serieuzere zaken,  in een grote vergaderzaal  voelden we ons als belangrijke zakenmensen. 

 Solange vertelt Zijne Excellentie over onze reis

Verschillende onderwerpen kwamen aan bod; onze en zijn ervaringen in Zuid Afrika, wat het werk als ambassadeur inhoudt, de verschillen tussen Nederland en Zuid Afrika en nog veel meer. Dit was een interessant, maar vooral gezellig gesprek.

Na dit gesprek hoopten we op echte Hollandse broodjes hagelslag en bitterballen maar het werd veel lekkerder… Broodjes belegt met mozarella, tomaat, roomkaas, pesto en zalm en of dit nog niet genoeg  was, waren er ook nog loempia’s.

Wietse, Simone, Welmoed, Nina, Tiffany en Beau netwerken tijdens de lunch

Na ons buikje rond te hebben gegeten maakten we nog een mooie groepsfoto:

Later begaven we ons naar ‘Het Witte Huis van Zuid Afrika’ (The Union Building), waar de president normaal gesproken verblijft. Hier hebben we heerlijk toeristische foto’s lopen maken van het prachtige uitzicht van Pretoria. Helaas stonden de Jakaranda-bomen, waar Pretoria bekend om staat, niet in bloei anders had de stad een hele mooie paarse bloemendeken over zich heen. 

The Union Building in Pretoria

Op de terugweg naar Bosco centre hebben we nog twee uur de tijd gehad in een winkelcentrum, hier hebben we allemaal lekkere dingen ingeslagen voor de vrije avond. Als avondeten hadden we dit keer geen kip, maar gehakt met boontjes, sla en rijst. Aparte combinatie maar wel heel erg lekker.

De Gouden Award deelnemers pakken nu druk hun tas in, morgen vertrekken ze op expeditie naar de Drakensberg. Iedereen gaat vroeg slapen, morgen voor ons een drukke dag vol met cement, verf en lieve kindertjes.

See you later alligator!

Tiffany en Annick 

Hoera weer internet: Zondag, maandag en dinsdag weer heel veel meegemaakt

Beste lezer,

We zijn even uit de lucht geweest omdat er in onze nieuwe accommodatie, het “Bosco Youth Centre”, en in de verre omtrek, geen internet aanwezig is. Maar hier zijn we weer:

Zondag 22 juli

Zondag  was een reisdag. Van Nelspruit naar Johannesburg. ’s Avonds kennismaken met onze nieuwe “huisgenoten” uit Kenya en Zuid Afrika.

Maandag 23 juli

Maandag met zijn allen (onze groep + 9 Kenianen + 20 Zuid Afrikanen) naar Daycare Dipalesa om daar een grote renovatie uit te voeren. Deze zal meerdere dagen duren en deze week zullen we er dus meerdere keren zijn. 

Een deel van de groep is vandaag op de timmerschool om 4 stapelbedden en 4 enkele kinderbedden te maken. Daar schrijft Danique later wat over.

De hele groep voor de Dipalesa gebouwtjes, alles moet nog gebeuren

Dipalesa Daycare is heel klein opgezet, en bestaat uit 3 gammele gebouwtjes waarvan we er twee gaan slopen en opnieuw opbouwen. Dipalesa (Zulu voor Rozen) wordt gerund door één Afrikaanse dame met een groot hart. Er zijn dagelijks 72 kinderen van 0-6 jaar. In de regentijd verandert Dipalesa in een modderpoel en de twee gebouwtjes zijn niet groot genoeg om alle kindjes onder te brengen. Verder hebben de gebouwen een zandvloer, daar moet iets aan gedaan worden. Dus gaan we de volgende dingen aanpakken:

• keuken verplaatsen
• klimtoestellen verven
• binnenkant schoollokaal schilderen
• Eén lokaal gesloopt, maar wel zodanig dat we de materialen weer kunnen gebruiken.
• Betonnen vloeren storten voor lokaal en keuken

Alles krijgt een kleurtje

Het schoollokaal is opgevrolijkt, Nina, Simone en Evi 

Het was het eerste samenwerkingsproject dat we met de grote groep uitvoerden, heel veel verschillende mensen gesproken, heel veel werk verzet. Eind van de middag hebben we een bezoek gebracht aan een Cultural School:

Cultural School (Nina)
Ook zijn we naar een culturele school geweest, genaamd Orange Farm. We werden daar met open armen ontvangen. Groepjes leerlingen hadden ieder wat voorbereid op het gebied van muziek en dans. Eerst kregen wij een geweldig optreden van leerlingen die drumden en speelden op marimba’s en djembés. Wat waren ze muzikaal! Ongelofelijk! Het gedicht dat daarna werd voorgedragen door een ander meisje was half in het ‘Zuid-Afrikaans’ (er zijn hier 11 talen, dus ik weet niet precies welke het was) en half in het Engels. Wat een speciaal gedicht was dat. Wat een expressie, emotie en energie spatte daar vanaf! Het kwam zó binnen, ook al verstond ik er niet veel van. Ze sprak zo krachtig! Dezelfde groep leerlingen voerden ook nog een dans voor ons op. Een disco-dance noemden ze het. De mensen hier genieten echt van alles dat ook maar met muziek of dans te maken heeft. Dat is zo duidelijk van hun gezicht af te lezen. Bij ons in Nederland is dans of muziek slechts een hobby. Hier is het een gewoonte. Een manier van leven. Daar ben ik echt jaloers op.

Na de geweldige optredens was het onze beurt. We werden in drie groepen verdeeld. Elke groep ging een andere workshop volgen: marimba, djembé of dans. We kregen allemaal een stuk aangeleerd dat we daarna aan elkaar gingen laten zien. We vonden het allemaal erg leuk om te doen! Marimba en djembé spelen ze bij ons niet echt zoals ze piano spelen bijvoorbeeld. Hier zijn dit meer ‘normale’ instrumenten. Een leuke ervaring dus. 

Marimba les, Frederique, Evi en Welmoed

Na onze eigen optredens moest er van ieder aanwezig land één persoon naar voren komen. Éen uit Nederland, één uit Kenia en één uit Zuid-Afrika. Opeens werd er: ‘Go Nina! Go Nina!’ geroepen terwijl ik niet eens wist wat er aan de hand was. We moesten om de beurt gaan dansen. Gewoon dansen. Het maakte niet uit wat. ‘Freestylen’. Nou, dat kan ik dus écht niet… Ik deed echt maar wat toen ik daar stond, maar het was wel leuk!

Als afscheid deden een groep meisjes van die school nog een traditionele ‘Zulu’ dans. Zo’n echte traditionele Afrikaanse dans. Met precies de kleren aan die je voor je ziet als je denkt aan stammen in Afrika. WAUW! 

Zulu dance

Dat was écht heel speciaal. Wat zijn die mensen lenig! Ze gooiden hun benen tot in hun nek en lieten zich keihard op de grond vallen alsof het niks was! We wisten echt niet wat ons overkwam. Het was erg overweldigend en zó veel anders dan wat wij gewend zijn. Als wij hier een ‘Nederlandse dans’ willen laten zien is het enige wat we kunnen bedenken de Kabouter Plop dans… Niet echt iets om de mensen hier met open staande monden achter te laten dus.

Liefs,
Nina.

Dinsdag 24 juli

Hallo bloglezers,

Een berichtje van de timmerploeg: vandaag maken we af waar we gister aan begonnen zijn.

Danique kan zagen!

Het timmeren was gister al goed opgeschoten, dus veel hoefden we hier niet meer te doen. Heel apart trouwens hoe ze hier de bedden maken. Er stond één stapelbed en die moesten we maar namaken. Geen instructies of maten. Gewoon beginnen! Scheef? Maakt niet uit. Als het maar erop lijkt. 

De timmerploeg op locatie

De andere groep is ook goed opgeschoten. Speeltuintje geverfd, lokaal geverfd, moestuin afgemaakt. Gezamenlijk gingen we naar Let Us Grow. Dit is een organisatie die mensen met aids verzorgt en kleine kinderen voedt die te maken krijgen met aids.

De kids van Let us Grow

Hier hebben we een aantal ruimtes geverfd en cement gestort. Eén ruimte die we hebben geverfd was van een jongen van 16 jaar en was sinds zijn 5^de een weeskind. Hij was ontzettend enthousiast en blij hiermee.

Wietse stort een vloertje

Emma en Nina: "ze zijn zo schattig"

’s Avonds hadden we een culturele avond. Iedere groep vertelde iets over zijn of haar eigen lang. Zo zijn we iets te weten gekomen Zuid-Afrika en Kenia. Ook hebben sommige nog iets geleerd over Nederland, het Nederlands volkslied blijkt toch nog lastig te zijn voor sommige.
Ter afsluiting nog een paar spelletjes. Morgen weer een nieuwe dag. We gaan naar Pretoria, naar de NL ambassade, waar we de ambassadeur zullen ontmoeten!

Danique

Zaterdag 20 juli: Een rustige, maar speciale dag.

Zaterdag 20 juli:

Een rustige, maar speciale dag. De President's Award Ceremonie was vandaag. Alle jongeren die hun bronzen, zilveren en gouden award hebben gehaald kregen hun certificaat: de jongeren van Barberton Town Correctional Youth Centre, Mthombo Secondary School, Penryn College, Fundinjobo Secondary School, Skhwahlane Secondary School en Mbambiso Secondary School.

Palisa en Lee-Ann begonnen met een welkomswoordje, gevolgd door het Zuid-Afrikaanse volkslied. Wauw. Kippenvel. Het is zó bijzonder dat ALLE mensen hier kunnen zingen! Zelfs het volkslied wordt drie- of zelfs nog meer stemmig gezongen. Wij stonden daar met open monden. Overdonderd van de klanken die door de zaal galmden.

Ook Janine deed een hartverwarmend welkomstwoordje. 

De deelnemers van Mthombo Secondary School, die hun bronzen award hebben gehaald, zongen met z'n allen een niet normaal mooi lied. Het was zó overweldigend mooi. Wat ik het allermeeste hoopte om in Zuid-Afrika mee te maken, was om zo iets te zien. Ik werd overspoeld door een gevoel van geluk. Het voelde zo onwerkelijk. Het was onmogelijk voor mij om niet te huilen. Ik moest gewoon huilen van geluk, zo mooi vond ik het.
Ook Beau, van onze groep, had een speech moeten voorbereiden over haar ervaringen tijdens het award programma. Zij is nu bezig met de gouden award. Samen met een groepje gaat zij nog 4 dagen op een expeditie hier in Zuid-Afrika. Zij ontvangen hun certificaat daarna pas, in Nederland.

Beau spreekt

Een van de jongeren van Barberton heeft ook een ontroerend woord gedaan. Hij vertelde hoe hij door dit programma zich weer 'menselijk' voelt. Dat ze door dit programma weten dat ze kunnen veranderen. Dat ze weer een deel kunnen uitmaken van de maatschappij. Dat ze alles kunnen bereiken wat ze maar willen. Hij vertelde dit zo mooi. Het kwam recht uit zijn hart, dat was echt te merken. De jongeren van Barberton hebben ook een lied gezongen. Óók al zo prachtig. Ook zij kunnen geweldig zingen.

De inmates met hun certificaat

Onze Frederique heeft ook een speech gehouden, over de ervaringen van 'de rest' van de groep. Zij vertelde dat wij hier veel speciale mensen hebben ontmoet. Dat er zo veel verschillen zijn tussen Zuid-Afrika en Nederland. Bijvoorbeeld de hoeveelheid water. Wij hebben hier planten moeten weghalen, omdat ze veel te veel water verbruiken. In Nederland daarentegen, bouwen wij dammen en dijken om het water juist van ons wég te houden. Zij vertelde ook dat de mensen hier een grote, positieve indruk op ons hebben achtergelaten, en dat is zeker waar. Geen van ons zal deze reis ooit vergeten.

Frederique vertelt over verschillen en overeenkomsten

Verder heeft van elke school één deelnemer een woordje gedaan.
Als laatste werden alle certificaten uitgedeeld, ook aan de groepsleiders van alle deelnemers. Na alle afsluitende dankwoorden heb ik zelf ook nog opgetreden. Het was mij 's ochtends nog gevraagd of ik niet ook een lied kon zingen en spelen op de piano. Ik was héél erg zenuwachtig, maar het is uiteindelijk wel goed gegaan.

Het ging heel goed

Zoals ik al zei, het was een speciale dag. Deze ceremonie heeft een grote indruk op ons achtergelaten.
Na de ceremonie hebben wij nog lekker aan het meertje hier gelegen en 's avonds hebben we daar ook gebarbecued! In Zuid Afrika noemen ze dat een "braai" bij de "lapa".

Braai

Nu snel onze backpack's weer inpakken, want morgenvroeg vertrekken wij naar de nieuwe locatie bij Johannesburg! We kijken uit naar alle ervaringen die we daar weer gaan op doen.

Liefs,
Nina

Vrijdag 20 juli: Drukke dag

Vrijdag 20 juli


Vrijdag was een drukke dag met overdag een bezoek aan Maminza Primary school en 's avonds de talentenshow. Alle creatieve energie is daarop gericht geweest en met resultaat.
Vandaar een korte beeld blog vandaag:

 Samengewerkt met 185 6th graders (10-13 jr)

Verzamelen van afval in de wetlands, de beek waar de community uit drinkt

 Mo met een van zijn teamleden

Een fantastisch resultaat, sommige teams (30 teams) hadden meer dan 6 vuilniszakken vol. 

Maminza School was ons zeer dankbaar en de "6th graders" hebben een goede les gehad in hoe je ook met afval om kunt gaan.

Foto's van talentenshow volgen nog

Tot morgen!

Donderdag 19 juli: Handbal interland in de gevangenis

Donderdag 19 juli

Happy birthday Casper! De dag begon om zeven uur toen de hele groep naast Casper zijn bed stond te zingen. Casper is vandaag 17 geworden.

Na het ontbijt vertrokken we naar een park in Nelspruit. In Zuid-Afrika is een tekort aan water. Er wordt hard aan dit probleem gewerkt. In de wc's hangen briefjes met teksten als: save water, take a short shower. Het probleem wordt versterkt doordat meer mensen toegang krijgen tot schoon drinkwater. Geweldig natuurlijk, maar de keerzijde is daarvan dat het watertekort versterkt wordt. Daarom gingen wij vandaag de 'alien vegetation' verwijderen. Alien vegetation houdt in: planten die oorspronkelijk niet uit Zuid-Afrika komen. Omdat ze niet gewend zijn aan het klimaat hier maar aan hun eigen klimaat drinken ze vaak heel veel water. Een boom kan wel 800 liter water per dag op nemen, door de boom weg te halen, bespaar je 800 liter water per dag.
Langs de waterkant moesten we struiken kappen, slierten planten uit bomen halen en afval opruimen.

Jarige Casper verwijdert hoge vegetatie. 

Welmoed, Beau, Simone en Tiffany kijken bewonderend toe

Het was hard werken maar het resultaat was verbluffend. We hebben echt veel planten kunnen weghalen.

Tamar en Mo aan het rietsnijden

Niet iedereen is hard aan het werk ,Wietse en Rosanne wel

Na de lunch gingen we naar Barberton Correctional Centre, de gevangenis. De hele week hebben onze groepen met de inmates gewerkt en vandaag zouden we een handbaltoernooi tegen de 20 Award deelnemers onder de inmates spelen. Barberton is een klein stadje, 40 kilometer buiten Nelspruit. De weg ernaar toe was ontzettend mooi! De zon scheen, een strakblauwe lucht en prachtige natuur.

De gevangenis was echt zoals een gevangenis eruit ziet.

(We mochten binnen geen foto's maken)

Hoge hekken, prikkeldraad en strenge regels. De inmates stonden ons al op te wachten, compleet in tenue. Dat was heel leuk om te zien, ze waren heel enthousiast.
We begonnen met een rondleiding door de gevangenis. Je moest in groepjes door de deur en daarna even wachten op een binnenplaatsje bij wat gevangenen. Dat was heel raar, die mannen staarden je echt heel erg aan en in het begin stond er maar met zeven meisjes, wel bewakers natuurlijk, maar alsnog. Toen de hele groep binnen was liepen we naar unit D1. 'The hard part', hier zaten alle mannen die vijftien jaar of langer hebben. We liepen de binnenplaats op waar meer dan 100 gevangenen ons aankeken. Je stond er gewoon tussen! Die mannen zitten daar voor verkrachting, moord, overvallen, dat vond iedereen heel ongemakkelijk. De mannen slapen soms wel met z'n zestigen op een zaal. Heel anders dan in Nederland dus.

Voor het toernooi waren opstellingen gemaakt en iedereen was redelijk fanatiek. Het was echt een ervaring om te spelen tegen jongens uit de gevangenis. Als je zo speelt vergeet je dat ze gevangen zijn en misschien wel iemand verkracht hebben. Ik sprak met een gevangene, hij vertelde heel open over het leven in de gevangenis en zijn toekomstdromen. Uiteindelijk, naar een kwartiertje kwam eruit dat hij de vriend van zijn zus neergestoken had. Best heftig! De gevangen waren zo blij dat wij er waren. Een jongen zei tegen mij: 'I'm so happy that you're here! I have never seen people from oversea. You don't ignore us. My dream comes true. You give us hope and I will remember this forever.' Daar doe je het voor!

Foto's van handbal (uitslag 3-3) volgen de komende dagen

De weg terug was wederom fantastisch. Het is een heel heuvelachtig gebied en de zon ging onder achter de heuvels. De lucht was oranje en het was zo mooi! Het is lastig te beschrijven voor de mensen thuis, maar het was echt heel mooi!
We hebben vanavond weer lekker gegeten bij de Bee Eater Farm (ook prachtig én lekker) en nu is er een filmavond. Vandaag was echt een mooie dag. We zijn weer een ervaring rijker!

Groetjes Welmoed

Woensdag 18 juli: Crêchen in de Grotten

Woensdag 18 juli

Vandaag om vijf uur opgestaan om de hokken van de chimps schoon te maken. Tijdens een uurtje bussen genoten van een prachtige zonsopkomst en Zuid-Afrikaanse muziek. Het is vandaag Mandela-dag. De 94e verjaardag van Nelson Mandela wordt vandaag gevierd. Dit wordt niet zoals in Nederland gevierd met feesten, maar met een eerbetoon aan de nationale volksheld. Iedere Zuid-Afrikaan is vandaag 67 minuten vrijwilligerswerk aan het doen. Op de radio werden telkens liedjes gezongen ten ere van Mandela.

Aangekomen bij de Chimps mochten we niet naar binnen. Door een miscommunicatie met de organisatie konden we niet bij de Chimpansees helpen. Dit vonden we allemaal jammer, maar de begeleiding had meteen al een nieuw plan. We gingen op weg naar een plek waar grotten te bezichtigen zijn.

De grotten waren erg mooi. We kregen een rondleiding van een Zuid-Afrikaanse gids en hebben veel stalagmieten en andere ieten gezien. We hebben enorme ondergrondse hallen gezien en Nina heeft zelfs opgetreden in het ondergrondse theater. Buiten de grotten hebben we de groep gesplitst. Één groep ging een bergwandeling maken en de andere groep kreeg een voetenbehandeling door honderden minihaaitjes. De wandeling was een half uurtje heen en een half uurtje terug. Het was prachtig met een schitterend uitzicht.

Op de top!

Na de lunch werd de groep weer opgesplitst. De ene helft ging terug naar Nelspruit Community Centrum om daar het schilderwerk af te maken. De andere groep ging naar crèche om daar met de kinderen te spelen en hun enige lokaaltje te schilderen. Het voelde erg goed om iets voor die mensen te doen want ze hadden het erg moeilijk met de beperkte middelen. Het is erg mooi geworden, Evi en Annick hebben een mooie olifant en dino geschilderd.

Frederique kleurt de dino van Evi

Een aantal anderen hebben de rest mooi ingevuld. Ook hebben we veel gespeeld met de kinderen.

Ze wilden er eigenlijk wel eentje meenemen

Op het Nelspruit Community Forum is het schilderwerk van de afgelopen twee dagen helemaal afgemaakt.

Was getekend: OPIN

Rond vijf uur weer teruggegaan om lekker te eten in het restaurant bij de Bee Eater Farm. Het was weer erg lekker. Vandaag hadden we gebakken aardappeltjes met kip, groente en rijst.

Gr. Menno en Wietse

Dinsdag 17 juli - Asbest, kwastbest en het Zuid-Afrikaanse volkslied

Dinsdag 17 juli:


De groep is vandaag wederom in tweeën gesplitst. De ene helft weer terug naar Fundin Jobo, en de andere helft naar het Nelspruit Community Forum.

Bij Fundin Jobo zijn wij vol goede moed verder gaan werken aan de nieuwe keuken.

Glaszetten is leuk!

Dit voelt héél goed om te doen. De plek die ze nu gebruiken is namelijk echt geen keuken te noemen. Gewoon een afdakje waar onder een paar Afrikaanse vrouwen staan te koken in enorme pannen die gewoon op de grond staan. Geen aanrecht, geen fornuis, niks. Zo voelt het écht als een goede daad, een nuttig project, als voldoening, om deze school een fatsoenlijke keuken te bezorgen. Helaas is dit nog niet gelukt. De tweede laag verf moest erop vandaag, maar we zijn maar tot de helft gekomen. Dit kwam omdat de platen die ze voor het plafond gingen gebruiken blijkbaar asbest bevatten. Dit is enorm slecht voor je gezondheid en wij konden daar niet mee werken. De groep jongeren uit Barberton (de gevangenis) moesten wel gewoon met deze platen werken. Zonder bescherming. Dit zou in Nederland echt niet in te denken zijn. Al helemáál niet op een school waar gewoon kinderen rondlopen. Echt enorm balen dat we nu de keuken onafgemaakt achter moeten laten. Het voelt een beetje alsof we hebben gefaald. We komen daar om iets neer te zetten, en dan kunnen we het niet af maken. Dat gevoel van voldoening was totaal weg daardoor. De school heeft nog steeds geen keuken. Ik hoop echt dat we het een andere dag wel nog kunnen afmaken. Want het voelt ook niet goed om het door iemand anders te laten doen. Dit was ons project, en dan willen wij ook zorgen voor goed resultaat. De kinderen bedankten ons gisteren nog. Ze vertelden ons hoe geweldig ze het vonden dat we helemaal hierheen zijn gekomen om hun te helpen, en dan laten we het nu zó achter... Dat is wel een baal-momentje.
In plaats van de keuken af te maken mochten we twee aan twee een les bijwonen in verschillende klassen.

Een les (60 min.) Nederlandse cultuur

Een paar hebben echt de les bijgewoond en anderen hebben zelf les gegeven over Nederland. Dat was ook erg leuk. De kinderen/jongeren hier vinden ons erg interessant! Ze vragen echt heel erg veel over Nederland. Je merkt wel echt dat de kinderen hier heel leergierig zijn. Veel vertellen ons ook dat ze later sowieso aan een Universiteit willen studeren. Wat ook opvalt is dat ze vaak vragen of we al getrouwd zijn. Hier is het normaal om jong te trouwen. Best apart. Zo merk je wel echt de cultuurverschillen.
Ook willen ze honderdduizend keer met ons op de foto. We voelen ons als een soort fotomodellen hier! 

De andere groep ging met een hoop gelach op weg naar het Nelspruit Community Forum. Daar moesten twee dingen gebeuren: we moesten gegevens van de NCF database overzetten naar een nieuwe database op de computer, en het gebouw moest een nieuw likje verf krijgen. Zo gezegd, zo gedaan. Vier mensen werden aan de computers gezet, en de rest mocht buiten beginnen met verven. Het overzetten van de data was interessant. We kregen vertrouwelijk veel informatie te zien, waarvan we slechts een klein gedeelte hoefden in te voeren. Het was een moeilijk hoge stapel papier, maar samen zijn we er toch op recordtijd doorheen geploegd. Het verven ging wat minder vlot. De spullen waren iets te laat, waardoor we moesten wachten en onszelf eerst even moesten vermaken. Toen de spullen nou eenmaal aankwamen maakten we een vliegende start. Iedereen pakte een kwast en voor we het wisten was de keuken en kantine al bijna klaar.

Nelspruit Community Forum wordt wit geschilderd

Het mooiste aan deze opdracht was dat we vrijwel direct de resultaten konden zien; in plaats van achteraf reacties te horen waren de muren er echt op vooruit gegaan! Na een pauze voegde de andere groep zich bij ons, en zijn we vol goede moed begonnen aan de buitenmuur van het complex. Het was binnen een oogwenk gebeurd, op een paar raamkozijnen na. De terugreis was ook beregezellig!

Een hoogtepunt van de dag was wanneer 60 kinderen bij Fundin Jobo het Zuid-Afrikaanse volkslied gingen zingen. Om maar even een idee te geven van hoe vol dat lokaal was: er zat tussen het voorste bankje en het schoolbord twintig centimeter. Het Zuid-Afrikaanse volkslied is ongeveer zes minuten lang, en bestaat uit vier verschillende talen. Even for the record: alle leerlingen zongen mee. Best bijzonder dus. Met keeltjes waar je u tegen zegt zongen ze een prachtig volkslied. We hadden allemaal overal kippenvel.

Een van de vele groepsfoto's na de lessen

Al met al was deze dag zeer productief, en voelen we ons zeer voldaan na dit snelle resultaat gezien te hebben. We zien met smart uit naar het ontwaken morgen om vijf uur en zijn erg benieuwd wat de dag ons zal brengen!

Groetjes, 
Nina en Bob

Zondag 15 juli RUST, Maandag 16 juli: Weer aan het werk

Zondag 15 juli: rustdag

Maandag 16 juli

Vandaag werden we in 2 groepen verdeeld.
1 groep ging naar het NCF, Nelspruit Community Forum.
De andere groep ging naar Fundinjobo Highschool.
NCF is een organisatie die kleren uitdeelt aan de armere en geeft eten aan de daklozen.

Fundinjobo Highschool

Eenmaal aangekomen in Fundinjobo Highschool, konden we gelijk al wachten, omdat de in-mates nog niet gearriveerd waren. Dus wat zouden we anders moeten doen dan spelletjes spelen, zoals Big Boody; een typisch Afrikaans spelletje. Daarna kregen we een rondleiding over het terrein, daar zagen we dat de klassen bestonden uit 40 tot 70 leerlingen!! Nadat de in-mates gearriveerd waren, konden we beginnen met ons project. Dat bestond voor de jongens uit een dak bouwen en de benodigde balken zagen, en voor de meisjes was het de toekomstige keuken schilderen. De in-mates en hun bewakers hebben bij alles geholpen, waardoor het vrij vlug ging. Het was echt super gezellig, vooral ook omdat de studenten op een gegeven moment bij ons kwamen kijken en praten. Kortom, onze dag was echt heel leuk!

Solange: Ik had verwacht dat het werk intensiever was, maar het viel eigenlijk best mee, aangezien we het best goed verdeeld hadden. Omdat er niet genoeg kwasten waren om ons allemaal bezig te houden, hadden we ook allemaal momenten van rust, dat was wel fijn. Ik vond het echt raar dat al die studenten ons begonnen uit te lachen, terwijl wij hen hielpen. Denk je, doe je iets voor de medemens, word je zo bedankt! Ik voelde me wel echt een aapje, want ik voelde me zo bekeken door die mensen, alsof we enge wezens waren. Door deze vakantie word ik wel zelfstandiger, dus dat vind ik erg positief aan deze reis en natuurlijk het werk. Het was echt een jippie-dag!!

NCF

Vandaag zijn we naar het NCF geweest. Daar zijn we gaan werken voor de organisatie om het gebouw en de rest weer op te knappen. De eerste klus was het sorteren van de kleding,schoenen en speelgoed. alles moest op maat,soort en geslacht. alles werd in plastic tassen gedaan met er een sticker erop.
een deel van de groep begon al aan het schuren van de ramen. De andere helft van de groep bracht de tassen en de dozen kleding terug. Na de lunch ging de helft van de groep verder met het schuren van de ramen, de andere groep ging de eetzaal schuren en schoonmaken. die word morgen geschilderd. nog 2 laatste klussen we we waren klaar. het zouden 2 kleine klusje zijn maar 1 klusje was groter dan we dachten. de helft van de groep ruimde binnen op en veegde het stof op van het schuren, de andere deel van de groep gingen losse tomaten in zakken doen. Op het einde stonden overal bakken met zakken tomaten.

kim: Het was de eerste echte werkdag dus het was toch nog even wennen. In het begin gingen we kleren sorteren, dat was wat minder en het duurde ook best wel lang. Het waren veel dozen en tassen.
Het schuren was even iets anders en op zich wel leuk om te doen, maar na een tijdje werd het wel vermoeiend. Ik was wel verbaasd dat de mensen die daar waren en niks deden niet even hielpen. Verder vond ik het een leuke,werkzame dag.

Na het werken zijn we naar een winkelcentrum geweest om even uit te rusten en rond te kijken. Het was een mooi en groot winkelcentrum. Na het winkelen gingen we eten bij het restaurant Bee Eater

groetjes,
Kim & Solange