Dinsdag 17 juli - Asbest, kwastbest en het Zuid-Afrikaanse volkslied

Dinsdag 17 juli:


De groep is vandaag wederom in tweeën gesplitst. De ene helft weer terug naar Fundin Jobo, en de andere helft naar het Nelspruit Community Forum.

Bij Fundin Jobo zijn wij vol goede moed verder gaan werken aan de nieuwe keuken.

Glaszetten is leuk!

Dit voelt héél goed om te doen. De plek die ze nu gebruiken is namelijk echt geen keuken te noemen. Gewoon een afdakje waar onder een paar Afrikaanse vrouwen staan te koken in enorme pannen die gewoon op de grond staan. Geen aanrecht, geen fornuis, niks. Zo voelt het écht als een goede daad, een nuttig project, als voldoening, om deze school een fatsoenlijke keuken te bezorgen. Helaas is dit nog niet gelukt. De tweede laag verf moest erop vandaag, maar we zijn maar tot de helft gekomen. Dit kwam omdat de platen die ze voor het plafond gingen gebruiken blijkbaar asbest bevatten. Dit is enorm slecht voor je gezondheid en wij konden daar niet mee werken. De groep jongeren uit Barberton (de gevangenis) moesten wel gewoon met deze platen werken. Zonder bescherming. Dit zou in Nederland echt niet in te denken zijn. Al helemáál niet op een school waar gewoon kinderen rondlopen. Echt enorm balen dat we nu de keuken onafgemaakt achter moeten laten. Het voelt een beetje alsof we hebben gefaald. We komen daar om iets neer te zetten, en dan kunnen we het niet af maken. Dat gevoel van voldoening was totaal weg daardoor. De school heeft nog steeds geen keuken. Ik hoop echt dat we het een andere dag wel nog kunnen afmaken. Want het voelt ook niet goed om het door iemand anders te laten doen. Dit was ons project, en dan willen wij ook zorgen voor goed resultaat. De kinderen bedankten ons gisteren nog. Ze vertelden ons hoe geweldig ze het vonden dat we helemaal hierheen zijn gekomen om hun te helpen, en dan laten we het nu zó achter... Dat is wel een baal-momentje.
In plaats van de keuken af te maken mochten we twee aan twee een les bijwonen in verschillende klassen.

Een les (60 min.) Nederlandse cultuur

Een paar hebben echt de les bijgewoond en anderen hebben zelf les gegeven over Nederland. Dat was ook erg leuk. De kinderen/jongeren hier vinden ons erg interessant! Ze vragen echt heel erg veel over Nederland. Je merkt wel echt dat de kinderen hier heel leergierig zijn. Veel vertellen ons ook dat ze later sowieso aan een Universiteit willen studeren. Wat ook opvalt is dat ze vaak vragen of we al getrouwd zijn. Hier is het normaal om jong te trouwen. Best apart. Zo merk je wel echt de cultuurverschillen.
Ook willen ze honderdduizend keer met ons op de foto. We voelen ons als een soort fotomodellen hier! 

De andere groep ging met een hoop gelach op weg naar het Nelspruit Community Forum. Daar moesten twee dingen gebeuren: we moesten gegevens van de NCF database overzetten naar een nieuwe database op de computer, en het gebouw moest een nieuw likje verf krijgen. Zo gezegd, zo gedaan. Vier mensen werden aan de computers gezet, en de rest mocht buiten beginnen met verven. Het overzetten van de data was interessant. We kregen vertrouwelijk veel informatie te zien, waarvan we slechts een klein gedeelte hoefden in te voeren. Het was een moeilijk hoge stapel papier, maar samen zijn we er toch op recordtijd doorheen geploegd. Het verven ging wat minder vlot. De spullen waren iets te laat, waardoor we moesten wachten en onszelf eerst even moesten vermaken. Toen de spullen nou eenmaal aankwamen maakten we een vliegende start. Iedereen pakte een kwast en voor we het wisten was de keuken en kantine al bijna klaar.

Nelspruit Community Forum wordt wit geschilderd

Het mooiste aan deze opdracht was dat we vrijwel direct de resultaten konden zien; in plaats van achteraf reacties te horen waren de muren er echt op vooruit gegaan! Na een pauze voegde de andere groep zich bij ons, en zijn we vol goede moed begonnen aan de buitenmuur van het complex. Het was binnen een oogwenk gebeurd, op een paar raamkozijnen na. De terugreis was ook beregezellig!

Een hoogtepunt van de dag was wanneer 60 kinderen bij Fundin Jobo het Zuid-Afrikaanse volkslied gingen zingen. Om maar even een idee te geven van hoe vol dat lokaal was: er zat tussen het voorste bankje en het schoolbord twintig centimeter. Het Zuid-Afrikaanse volkslied is ongeveer zes minuten lang, en bestaat uit vier verschillende talen. Even for the record: alle leerlingen zongen mee. Best bijzonder dus. Met keeltjes waar je u tegen zegt zongen ze een prachtig volkslied. We hadden allemaal overal kippenvel.

Een van de vele groepsfoto's na de lessen

Al met al was deze dag zeer productief, en voelen we ons zeer voldaan na dit snelle resultaat gezien te hebben. We zien met smart uit naar het ontwaken morgen om vijf uur en zijn erg benieuwd wat de dag ons zal brengen!

Groetjes, 
Nina en Bob