Één dagje tourist spelen

Zaterdag 28 juli

Eigenlijk waren we vastberaden om gisteravond te schrijven over de heerlijke dag die we gehad hebben, maar bij thuiskomst konden we onze ogen toch echt niet meer openhouden.

Om 8 uur stapten we het vertrouwde busje in op weg naar Johannesburg/Soweto. Na een lange hobbelige weg stopten we bij de Regina Mundi Church. Onze gids, met een enge tumor aan z’n oor, vertelde ons een beetje de geschiedenis van Soweto. Soweto staat voor South Western Township. De plek waar we ons op dat moment bevonden was precies het midden van Soweto.
In de Regina Mundi Church waren in het jaar 1976 60 jongeren doodgeschoten door de politie. De jongeren vergaderden in deze kerk over hun ontevredenheid over de toenmalige politiek, de verplichte taal Afrikaans en de apartheid. Ze verstopten zich als het ware in de kerk, omdat ze anders opgepakt zouden worden door de politie. De politie ontdekte alsnog hun schuilplek en schoot dus 60 jongeren dood.
Een klein groepje mensen is de kerk binnen geweest en heeft daar daadwerkelijk kogelgaten aangetroffen en heeft een fototentoonstelling mogen bezoeken. Toen ik, Simone, de kerk binnenliep kreeg ik een heel beladen gevoel. Ik had een kleine brok in mijn keel en eigenlijk had ik niet verwacht dat dit me zo zou raken. Een aantal mensen van de groep hebben bij de fototentoonstelling ook nog een kleine tekst op de muur geschreven. Het was erg bijzonder.

Na het bezoek aan de kerk gingen we naar het Afrikaanse Beverly Hills. De Afrikaanse bevolking noemt dit gebied zo door de vele steile heuvels die zich in de wijk bevinden. Van een afstandje konden we het huis zien van de ex-vrouw van Nelson Mandela. Deze vrouw heeft veel betekend voor de Apartheid toen Nelson Mandela in de gevangenis zat. Ons uitzicht werd ook verrijkt door de prachtige Orlando Towers, waar we later ook een bezoek aan hebben gebracht.

Vervolgens stapten we weer in het busje en gingen we op weg naar het Nelson Mandela Huis. Helaas konden we niet naar binnen. We vervolgden onze trip naar de plek waar Hector Pieterson doodgeschoten is. Op 16 juni 1976 gingen de studenten in Soweto de straat op om te demonsteren tegen de apartheid en het gebruik van de Afrikaanse taal als bron van informatie. Deze eerst vredige demonstratie liep volledig uit de hand. Er werd geschoten en veel jongeren kwamen om het leven. Hector Pieterson was de eerste jongen die stierf. Op de plek waar hij stierf staat een gedenksmuur met de tekst “Hector Zolile Pieterson, a thirteen-year old schoolboy, was shot and died at this corner during a clash between the police and students in the uprising against Afrikaans as a medium of instruction.” Hector is bekend geworden door een foto die van hem is genomen toen hij bloedend werd weggedragen door een jongen, met zijn schreeuwende zus naast hem. Deze foto stond de volgende dag in alle kranten.

Logischerwijs gingen we vervolgens naar het Hector Pieterson Museum. Buiten bevond zich het gedenksmonument met de tekst “To honour the youth who gave their lives in the struggle for freedom and democracy. “ Binnen waren veel foto’s en filmpjes te bekijken over Soweto zelf en over hoe het ontstaan is. Wat ons erg raakte waren de quotes van de omstanders. Het was erg bijzonder. Voor ons was het eerst redelijk vaag wat er zich nou precies afgespeeld had gedurende de demonstratie en de dagen /  maanden daarna. Maar dankzij het museum werd het iets duidelijker.
Door de demonstratie van 16 juni 1976 werd er een deur geopend naar een democratisch Zuid-Afrika. Na deze dag volgden vele opstanden, die uiteindelijk geleid hebben tot het huidige Zuid-Afrika. Jongeren hebben gevochten voor hun vrijheid en een eerlijke democratie. Dat is bijzonder! Respect!

En toen was het eindelijk tijd voor souvenirtjes. Een uurtje later waren we allemaal blut, maar hadden we wel schitterende typische Afrikaanse souvenirs. Nadat we weer in het busje zaten en iedereen trots hun souvenirtjes aan elkaar had laten zien, gingen we op weg naar de Orlando Towers. Deze torens zijn het symbool van Soweto. Ze zijn allebei beschilderd en zijn erg toeristisch. Je kan  ook tussen de torens bungeejumpen, wat ik (Evi) heel graag had gedaan. Het gaf echt een kick om mensen van zo’n hoogte af te zien springen. Helaas was het niet mogelijk om te bungeejumpen wegens onze veiligheid.

Na een lange dag in Soweto gingen we voldaan weer terug voor het avondeten. Dit moesten we heel snel achterover slaan, want een half uur later moesten we weer met de bus naar het centrum van Johannesburg voor een Afrikaanse dans/musicalshow. De musical heet Umoja. Hijl zou gaan over de ontwikkeling van de Afrikaanse muziek. Toen we binnenkwamen voelden we ons een beetje ongepast gekleed. We liepen op bergschoenen, teenslippers en droegen slobbertruien. De show was echt super! We hebben 2 uur lang ontzettend genoten van typische Afrikaanse muziek gecombineerd met prachtige dans en zang. De instrumenten (trommels, marimba, saxofoon) werden schitterend bespeeld. De snelheid van het slagwerk was bijna onwerkelijk. We hebben mogen genieten van de heerlijke Afrikaanse cultuur en met een big smile liepen we de zaal uit.
Vol enthousiasme wouden we bij thuiskomst direct het blog gaan bijwerken, want we waren bang dat we anders iets zouden vergeten, maar we waren gewoonweg te moe. Waarschijnlijk zijn we ook iets vergeten, want het waren eigenlijk teveel impressies voor één dag.  

Kortom: deze dag bevestigde wederom dat we echt niet naar huis willen.

Misschien was deze blog een beetje anders dan jullie gewend zijn, maar we vonden het ook belangrijk om met jullie te delen wat we op deze dag geleerd hebben. Ik denk dat we allemaal erg veel interesse hebben gekregen voor de apartheid en de geschiedenis van Zuid-Afrika.
Excuses voor de lengte (al maken we het nu alleen maar langer…)

Liefs en tot snel,

Evi en Simone