Hoera weer internet: Zondag, maandag en dinsdag weer heel veel meegemaakt

Beste lezer,

We zijn even uit de lucht geweest omdat er in onze nieuwe accommodatie, het “Bosco Youth Centre”, en in de verre omtrek, geen internet aanwezig is. Maar hier zijn we weer:

Zondag 22 juli

Zondag  was een reisdag. Van Nelspruit naar Johannesburg. ’s Avonds kennismaken met onze nieuwe “huisgenoten” uit Kenya en Zuid Afrika.

Maandag 23 juli

Maandag met zijn allen (onze groep + 9 Kenianen + 20 Zuid Afrikanen) naar Daycare Dipalesa om daar een grote renovatie uit te voeren. Deze zal meerdere dagen duren en deze week zullen we er dus meerdere keren zijn. 

Een deel van de groep is vandaag op de timmerschool om 4 stapelbedden en 4 enkele kinderbedden te maken. Daar schrijft Danique later wat over.

De hele groep voor de Dipalesa gebouwtjes, alles moet nog gebeuren

Dipalesa Daycare is heel klein opgezet, en bestaat uit 3 gammele gebouwtjes waarvan we er twee gaan slopen en opnieuw opbouwen. Dipalesa (Zulu voor Rozen) wordt gerund door één Afrikaanse dame met een groot hart. Er zijn dagelijks 72 kinderen van 0-6 jaar. In de regentijd verandert Dipalesa in een modderpoel en de twee gebouwtjes zijn niet groot genoeg om alle kindjes onder te brengen. Verder hebben de gebouwen een zandvloer, daar moet iets aan gedaan worden. Dus gaan we de volgende dingen aanpakken:

• keuken verplaatsen
• klimtoestellen verven
• binnenkant schoollokaal schilderen
• Eén lokaal gesloopt, maar wel zodanig dat we de materialen weer kunnen gebruiken.
• Betonnen vloeren storten voor lokaal en keuken

Alles krijgt een kleurtje

Het schoollokaal is opgevrolijkt, Nina, Simone en Evi 

Het was het eerste samenwerkingsproject dat we met de grote groep uitvoerden, heel veel verschillende mensen gesproken, heel veel werk verzet. Eind van de middag hebben we een bezoek gebracht aan een Cultural School:

Cultural School (Nina)
Ook zijn we naar een culturele school geweest, genaamd Orange Farm. We werden daar met open armen ontvangen. Groepjes leerlingen hadden ieder wat voorbereid op het gebied van muziek en dans. Eerst kregen wij een geweldig optreden van leerlingen die drumden en speelden op marimba’s en djembés. Wat waren ze muzikaal! Ongelofelijk! Het gedicht dat daarna werd voorgedragen door een ander meisje was half in het ‘Zuid-Afrikaans’ (er zijn hier 11 talen, dus ik weet niet precies welke het was) en half in het Engels. Wat een speciaal gedicht was dat. Wat een expressie, emotie en energie spatte daar vanaf! Het kwam zó binnen, ook al verstond ik er niet veel van. Ze sprak zo krachtig! Dezelfde groep leerlingen voerden ook nog een dans voor ons op. Een disco-dance noemden ze het. De mensen hier genieten echt van alles dat ook maar met muziek of dans te maken heeft. Dat is zo duidelijk van hun gezicht af te lezen. Bij ons in Nederland is dans of muziek slechts een hobby. Hier is het een gewoonte. Een manier van leven. Daar ben ik echt jaloers op.

Na de geweldige optredens was het onze beurt. We werden in drie groepen verdeeld. Elke groep ging een andere workshop volgen: marimba, djembé of dans. We kregen allemaal een stuk aangeleerd dat we daarna aan elkaar gingen laten zien. We vonden het allemaal erg leuk om te doen! Marimba en djembé spelen ze bij ons niet echt zoals ze piano spelen bijvoorbeeld. Hier zijn dit meer ‘normale’ instrumenten. Een leuke ervaring dus. 

Marimba les, Frederique, Evi en Welmoed

Na onze eigen optredens moest er van ieder aanwezig land één persoon naar voren komen. Éen uit Nederland, één uit Kenia en één uit Zuid-Afrika. Opeens werd er: ‘Go Nina! Go Nina!’ geroepen terwijl ik niet eens wist wat er aan de hand was. We moesten om de beurt gaan dansen. Gewoon dansen. Het maakte niet uit wat. ‘Freestylen’. Nou, dat kan ik dus écht niet… Ik deed echt maar wat toen ik daar stond, maar het was wel leuk!

Als afscheid deden een groep meisjes van die school nog een traditionele ‘Zulu’ dans. Zo’n echte traditionele Afrikaanse dans. Met precies de kleren aan die je voor je ziet als je denkt aan stammen in Afrika. WAUW! 

Zulu dance

Dat was écht heel speciaal. Wat zijn die mensen lenig! Ze gooiden hun benen tot in hun nek en lieten zich keihard op de grond vallen alsof het niks was! We wisten echt niet wat ons overkwam. Het was erg overweldigend en zó veel anders dan wat wij gewend zijn. Als wij hier een ‘Nederlandse dans’ willen laten zien is het enige wat we kunnen bedenken de Kabouter Plop dans… Niet echt iets om de mensen hier met open staande monden achter te laten dus.

Liefs,
Nina.

Dinsdag 24 juli

Hallo bloglezers,

Een berichtje van de timmerploeg: vandaag maken we af waar we gister aan begonnen zijn.

Danique kan zagen!

Het timmeren was gister al goed opgeschoten, dus veel hoefden we hier niet meer te doen. Heel apart trouwens hoe ze hier de bedden maken. Er stond één stapelbed en die moesten we maar namaken. Geen instructies of maten. Gewoon beginnen! Scheef? Maakt niet uit. Als het maar erop lijkt. 

De timmerploeg op locatie

De andere groep is ook goed opgeschoten. Speeltuintje geverfd, lokaal geverfd, moestuin afgemaakt. Gezamenlijk gingen we naar Let Us Grow. Dit is een organisatie die mensen met aids verzorgt en kleine kinderen voedt die te maken krijgen met aids.

De kids van Let us Grow

Hier hebben we een aantal ruimtes geverfd en cement gestort. Eén ruimte die we hebben geverfd was van een jongen van 16 jaar en was sinds zijn 5^de een weeskind. Hij was ontzettend enthousiast en blij hiermee.

Wietse stort een vloertje

Emma en Nina: "ze zijn zo schattig"

’s Avonds hadden we een culturele avond. Iedere groep vertelde iets over zijn of haar eigen lang. Zo zijn we iets te weten gekomen Zuid-Afrika en Kenia. Ook hebben sommige nog iets geleerd over Nederland, het Nederlands volkslied blijkt toch nog lastig te zijn voor sommige.
Ter afsluiting nog een paar spelletjes. Morgen weer een nieuwe dag. We gaan naar Pretoria, naar de NL ambassade, waar we de ambassadeur zullen ontmoeten!

Danique